Voor Geitenkamp, Monnikenhuizen, Arnhemse Allee, Nieuw-Monnikenhuizen, Saksen Weimar en Klarenbeek

Portret van een wijkbewoner: Erlend Josephy

Erlend-Josephy
Tekst: Elaine Smissaert

Portret van een Wijkbewoner: Erlend Josephy (79) uit Saksen Weimar

‘Mijn familie noemt mij mr. Frank Visser’

Zijn woning ziet eruit als een museum, maar ook als een kringloopwinkel. Veel spullen inspireren kunstenaar Erlend Josephy om er een kunststuk van te maken. Sommige kunststukken krijgen zelfs namen zoals Jules Deelder of Mick Jagger. Wie is deze kunstzinnige, maar ook muzikale bewoner?

Waar kom je vandaan?

“Ik ben in Arnhem geboren en groeide op in de Burgemeesterswijk samen met een oudere zus. Op mijn vijfde verhuisde ons gezin naar Malburgen-Oost. Mijn vader was vertegenwoordiger in herenmode en zat later ook in kinderkleding. Hij overleed toen ik 14 was. Na zijn overlijden nam mijn moeder zijn zaak over.”

Hoe zag jouw jeugd eruit?

“Ik deed thuis niet veel, hing liever rokend in de stad rond en haalde op school slechte cijfers. Stiekem dronk ik jenever en vulde de fles dan met kraanwater. Als mijn moeder bezoek kreeg, was dat niet te drinken….haha.”

Wat betekende de hippie tijd voor jou?

“Ik voelde me thuis bij de Kameleon, de toenmalige Arnhemse kunstenaarssociëteit. In de jaren zestig kwam ik graag in de Stella kelder in Nijmegen, een club voor jazzliefhebbers. En af en toe ging ik om met Johnny de Selfkicker (Johnny van Doorn).”

En toen ontmoette je Herman Brood?

“Op de kunstacademie in Arnhem zaten we in dezelfde klas. Hij speelde piano en ik gitaar. Nog meer klasgenoten bleken muzikaal. We traden weleens op tijdens schoolfeestjes. Totdat we besloten samen een bandje te beginnen dat we de Moans noemden. Op een talentenfestival in Gendt wonnen we zelfs de eerste prijs. We traden overal op in Nederland en in het buitenland en kregen landelijke bekendheid. Na de Moans speelde ik nog een tijd bij de Crabs van Hank the Knife.”

De muziek werd het helemaal voor je?

“Ik ging van de kunstacademie af, omdat ik in muziek mijn toekomst zag. Maar dat viel toch tegen. Ik koos voor de sociale academie en kreeg daarna een baan als personeelsadviseur op de universiteit in Wageningen.”

Maar je bleef artistiek?

“Inmiddels was ik getrouwd met Edwine en kregen we twee dochters. Maar in mijn vrije tijd bleef kunst mijn hobby. Ik maakte ook schilderijen geïnspireerd door de jongensboeken uit de Bob Evers serie die ik veel las als kind. Sinds een jaar maak ik surrealistische kunst á la Salvador Dali. Dat doe ik met fotografische technieken. Op mijn website www.studio-erlend.com lees je daar meer over.

Je hield ook van schrijven?

“Als kind wilde ik schrijver worden. Ik schreef verscheidene verhalen. Later was ik een tijd jazzrecensent en columnist voor diverse bladen. Ik ben ook voorzitter geweest van de toenmalige bewonerscommissie Compagnieplaats en wij kregen leuke dingen voor mekaar bij Vivare en de gemeente. Omdat ik veel beteken voor familie op juridisch- of belastinggebied, noemen ze me soms mr. Frank Visser.”

Waar droom je nog van?

“Een wielrenner word ik niet meer, maar ik hoop wel ouder dan 80 te worden. Dat is mijn levensmotto. Gewoon doorgaan met alles en zien wat er nog op mijn pad komt.”